کلبه ای که بتوانم
زیر سقفش آرام گیرم
فرشته ای که دوستم داشته باشد
و خدایی که آزارم ندهد
اینها همه چیزی است که از زندگی می خواهم...

گنگ و خاموش
در افتاده به خاک
تیغ فریاد به رگ می فشرد
خسته و بی رمق ؛
انگار صدایی برخاست...
ولوله هست و هیاهوی دگر
نگران با او استاده و لیک
خنده اش پژمرده
حرفها ناگفته
گفته ها نشنیده است
همه ی سایه ی نفرین به سرش تابیده است
خوب می اندیشد
یاد می آورد آنروز که بعد از سالی
عطش دیدن او داشت عزیز
بعد یک عمر همه در بدری
بعد یک سلسله خونین جگری
آن که را چشم به او دوخته بود
دست در دست دگر یافته بود...

نگاهت
هنوز به وسعت پنجره است
همان پنجره ای
که پیشتر
باغ عشق را
از آن
دید می زدم

پیراهنت بوی خاک باران خورده می دهد
خیس شده ای
و من هم
پیشانی ام را روی سینه ات می گذارم
سجده می کنم
خدا همانجاست
آنجایی که تو هستی
آنجایی که من هستم
صدای طپش قلبت
اذان من است و
نفست قد قامت من
دلت مرکز آسمان و
چشمت مبدا زمان
آسوده ام که تو را دارم
فرشته آسمانی من ...